 |  |
SARNAMI PORTAAL
ACTIVITEITEN
NIEUWSBRIEF
CONTACT
HISTORIE
ARCHIEVEN
DISCLAIMER
De eerste fase van immigratie 1873-1916 
Zoals bekend kwamen de eerste Indiase contractanten in 1873 naar Suriname De meeste contractanten kwamen uit Brits-Indië en dan vooral de deelstaten United Provinces (nu het Indiase Uttar Pradesh) en Bihar.
De invoer van deze arbeidskrachten duurde tot 1916 . In totaal brachten zo'n 64 schepen 34.304 contractarbeiders naar Suriname, ofwel Sri Rama Tapu, het heilige eiland van God Rama zoals de contractarbeiders de voor hun onbekende bestemming aanduidden. De mensen waren Suriname ingevoerd met een arbeidscontract van 5 jaar en moesten meehelpen om de plantage-economie in stand te houden.
lees verder
De tweede fase van immigratie 1873-1916
De contractanten mochten na 5 jaar terugkeren naar India. Uiteindelijk keerden slechts 11.000 van de 34.000 terug. Dit kwam mede door het beleid van de koloniale overheid om de contractanten te behouden, teneinde te voorkomen dat de plantage-economie zou instorten. De overheid kwam de contractanten tegemoet. lees verder
De periode tussen 1940 en 1975
De Tweede Wereldoorlog had voor Suriname grote betekenis .Er ontstond grote behoefte aan bauxiet. De productie nam toe. Amerika ging over tot het aanleggen van een legerbasis om de kolonie te beschermen. De aanleg van wegen nam toe. Ook begon de urbanisatie vorm te krijgen. Veel Hindustanen en Creolen namen deel aan het arbeidsproces. Er was veel werk binnen het leger, de kleine ambachten, de handel en in de landbouw. Door het relatief hoge loonpeil vonden de Hindustaanse landbouwers een goede afzet voor hun agrarische producten. lees verder
De periode tussen 1916 – 1940
Op 24 mei 1916 werd met het transportschip Dewa het laatste contingent migranten aangevoerd. De stopzetting van de import van contractarbeiders was niet plotseling. Al een geruime tijd vochten Indiase nationalisten onder leiding van Mahatma Gandhi voor stopzetting.
Na de stopzetting van de import werd de Hindustaanse contractant eerst kolonist en later burger van Suriname. Enkele maatregelen waren hiervoor erg belangrijk:
De mogelijkheid om een geslachtsnaam te kiezen in 1916. lees verder
Na de decembermoorden
Vele politieke tegenstanders vluchtten naar Amerika en Nederland. In Nederland werd de Raad voor de Bevrijding van Suriname opgericht. Doel was het land binnen afzienbare tijd te bevrijden van de militaire dictatuur. Het bleek een hopeloze poging te zijn.
Suriname raakte, mede als gevolg van de stopzetting van de ontwikkelingshulp door Nederland, internationaal geïsoleerd. De regering was niet meer bij machte om de eigen economische problemen op te lossen. lees verder
De onafhankelijkheid: periode vanaf 1975
"Nog ... dagen te gaan". Met deze tekst werd de onafhankelijkheid als een enorme verworvenheid steeds aan het volk kenbaar gemaakt. Er werden overal festiviteiten georganiseerd. Op 24 november, om middernacht, werd in het stadion van Suriname de Nederlandse vlag gestreken en de nieuwe Surinaamse vlag gehesen. De viering van de onafhankelijkheid was groots, in aanwezigheid van prinses Beatrix en prins Claus, premier Joop den Uyl en andere hoge buitenlandse gasten.
Op dinsdagmorgen, 25 november 1975 vond in de Hervormde Kerk op het Kerkplein de soevereiniteitsoverdracht door Nederland aan Suriname plaats. lees verder